انجمن کارگزاران روابط عمومی استان گلستان

زمانی نه چندان دور، مردی در روستای ما زندگی می‌کرد که بسیار طرار و عیار بود. روزی این مرد اسب ارباب ده را از طویله‌ی اربابی می‌دزدد و اسب را که بسیار هم اسب تیزرویی بوده در شهر تبریز بفروش می‌رساند. ارباب متوجه دزدیده شدن اسبش می‌شود و با توجه به نوع سرقت [معلوم می‌شود ما قبل از اروپایی‌ها به علم کشف سرقت دست یافته بودیم] برایش محرز می‌شود که کار آقای «ص» می‌تواند باشد. دستور می‌دهد او را یافته و به نزد ارباب بیاورند. از قضا این آقای دزد با آن آقای ارباب پسر عمو هم بودند. القصه روزی آقای «ص» را نوکران ارباب پیدا و دستگیر کرده و به نزد ارباب می‌برند. در آن زمان ارباب سوار بر اسب راهی کاری بوده که در وسط راه با آقای «ص» روبرو می‌شود. به جهت قرابت خونی به او سخت نمی‌گیرد و او را نصحیت می‌کند که چرا چنین کردی؟ مشابه آن اسب دیگر پیدا نمی‌شود. و می‌گوید تو که اسب را دزدیده بودی می‌باید آن را به خود من می‌فروختی. آقای «ص» در جواب می‌گوید نمی‌خریدی ارباب می‌گوید تو می‌آوردی می‌دیدی که می‌خریدم. در این هنگام مرحوم آقای دزد دهانه‌ی اسبی را که ارباب سوارش بوده را می‌گیرد و می‌گوید این اسب را از من به چند می‌خری؟ ارباب عصبانی شده و می‌گوید که اسب خودم را به خودم می‌فروشی. آقای «ص» می‌خندد و می‌گوید آن یکی هم اسب خودت بود اگر می‌آوردم آن را هم نمی‌خریدی.

و اما بعد... این داستان به این جهت آوردم که چندی است مد شده هر خبری که ما از اوضاع شهرمان می‌زنیم، روز بعدش مسئولی زنگ می‌زند و می‌گوید بهتر بود به جای چاپ خبر اول موضوع را با من مطرح می‌کردی. من خودم مسئله را حل می‌کردم لازم نبود که موضوع را رسانه‌ای بکنید. بعد هم شماره تماس مستقیم خودش را تقدیم می کند و البته با لحن بسیار آرام تهدید می‌کند «بچه‌ها می‌خواستند علیه شما شکایت کنند که من موافقت نکردم و گفتم من خودم موضوع را حل می‌کنم.»

اولاً: بارها شده است که قبل از چاپ یک  موضوع آن‌را از مسئول پیگیری کردیم دریغ از برداشتن تلفن و یا جواب و اعتنا.

ثانیاً: ما خبرنگاران مسئول بازرسی یا روابط عمومی ادارات مختلف نیستیم که کاستی‌ها را به رویت مبارک روسا برسانیم. وظیفه ما اطلاع‌رسانی است نه خصوصی‌بازی.

پی نوشت

علت اینکه نام آقای دزد را نیاوردیم این بود که ترسیدم نوه‌های آن مرحوم علیه ما شکایت کنند.

به نقل از وبلاگ:http://reza482482.persianblog.ir/post/97

ح.دبير انجمن

شايد وقتي سخن از رفتن باشد كلمات هميشه درناك باشند ، و اين واقعيتي  است كه هيچ زمان از ذهن ها دور نخواهند ماند.

عطا رفت ، دوستي كه هيچ زماني نمي توان صداقت و لطافت طبع و شوخ طبعي اش را فراموش كرد.

عطا رفت اما هنوز صدايش در ذهنم تداعي مي شود؛  وقتي كه از او در زمينه آخرين تحولات سياسي كشور در يك ماه اخير پرسيده بودم و او و حرفهايي كه از جنس دلبستگي و اعتقاد مي آمد ؛ صدايي كه هنوز در خاطرم مانده است.

افشار عزيز ماندم كه چگونه دگر باره صدايت را نشونم و لحن زيبا و رسايت را.

افشار عزيز متاسفانه اين روزگار دوباره بهترين گل زمانه را گلچين كرد و مهرباني چون تو را از باغ پرآشوب دنيا جدا كرد.

عطاي عزيز يادت بخير و خداي مهربان رحمتت كند.

عطاي عزيز خدانگهدار.

در عصر حاضر باپیشرفت های روزافزون تکنولوژی درعرصه ارتباطات واطلاع رسانی باتحولاتی شگرف در عرصه هنر هشتم روبه رو هستیم؛ ازویژگی های این فضای مجازی، تسهیل در برقراری ارتباط با مخاطبان و سرعت در انتقال پیام و مفاهیمی است که فرصت دریافت هرچه سریعتر  اطلاعات را به مخاطبان فراهم می سازد.

با توجه به نقش روابط عمومی به عنوان بازیگر مهم و کلیدی در عرصه برخورد با مخاطبان داخلی و بیرونی یک سازمان،  حضور ابزارهای جدید الکترونیکی  به عنوان تسهیلگر،  ...

 پیام مدیرعامل انجمن روابط عمومی استان گلستان به مناسبت 27 اردیبهشت  روز روابط عمومی و ارتباطات به همکاران روابط عمومی در استان گلستان:

در آستانه روز ارزشمند روابط عمومی و ارتباطات قرار داریم، دو مناسبت ارزشمندی که در یکدیگر تنیده شده اند و با توجه به رشد روز افزون تکنولوژی  در عرصه ارتباطات ، تفکیک  این دو بخش از یکدیگر پذیرفتنی نیست، اما با این وجود باید پذیرفت که ارتباطات به عنوان یکی از لوازم و شاخه های مهم علم روابط عمومی در عصر حاضر نقشی  ارزشمند در پیشرفت این مقوله داراست.

بی شک روز روابط عمومي،  فرصتي گرانسنگ براي پاسداشت حرفه اي است كه فلسفه وجودي آن تلطیف ارتباط بین دستگاههای اجرایی  ومخاطبان  اداری است و دراین مسیر تمام تلاش برای خدمت رسانی  هرچه بهتر به مردم است...

پیام مدیرعامل انجمن روابط عمومی استان گلستان به مناسبت 27 اردیبهشت  روز روابط عمومی و ارتباطات به مدیر عامل موسسه کارگزار روابط عمومی کشور

بی شک روز روابط عمومي، فرصتي ارزشمند براي پاسداشت،  تلاشگران حرفه ای وزین  است كه فلسفه وجودي آن در نهادهای اداری ، مهیا ساختن فضایی  علمی و هنری ، توام با روابط عاطفی انسانی است تا مسیر خدمت به انسانها را از چارچوب خشک بوروکراسی اداری  خارج ساخته و به این قالب سردو تهی از احساس  روح و هویتی انسانی ببخشد....